Ronde van Tim Krabbé 2003
Tijdrit COL D'UGLAS
Een tijd gezet, wie rijdt sneller? Een onderdeel van de Ronde van Tim Krabbé was een tijdrit. Toen ik er heen ging, dacht ik een tijdrit rijden, die is gek, ik ben een toerfietser.
De avond voor de tijdrit las Tim het hoofdstuk uit '43 wielerverhalen' voor en dat ging over de COL D'UGLAS. Ik begon al te denken, ik kan wel meerijden, maar ik hou mijn helm op en doe mijn Camelbag niet af, ik rijd de tijdrit wel als een toertocht, doe ik toch mee, één moet de laatste zijn.
Tim had een beste tijd van 14.56 over de 5.5 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 5.7%. De berg stijgt heel gelijkmatig. Hij wil weten hoe scherp zijn tijd is, in vergelijking met profs. De marathonrijders die mee zijn beoefenen weliswaar een anders sport, maar het zijn profs. Tim is heel benieuwd of zijn tijd zal blijven staan, zijn hoop is op Bart Veldkamp gericht.
De dag van de tijdrit zouden wij geneutraliseerd vertrekken naar de start, 16 km van het hotel. Enkele minuten voor vertrek kwam Bart Veldkamp aan, ik zag dat hij ineens zijn zadel in zijn hand had. Zijn zadelpen was vlak boven het frame afgebroken. Bart zei: 'er zat de laatste dagen wel een kraakje in mijn fiets'. Wonder boven wonder gebeurde het nu, en niet tijdens een daling. Bart bleef rustig. Zonder Bart dus weggereden, met een "concurrent" minder dus. Het geneutraliseerd rijden ging in een vlot tempo, ik zat al in het "rooie" en was dus lekker los gereden.
Als eerste mocht ik vertrekken. Voor de start nam ik nog een stukje ontbijtkoek. Ik heb mijn bidon toch maar in een volgwagen gedaan, het tijdrit gevoel komt op mijn 48e in mij boven. Tim hield mij vast en gaf mij een enorme zet. Weg was ik. Waarom weet ik niet, maar ik moest zo nodig na 100 meter al schakelen, dat ging dus totaal niet goed. Maar na 300 meter ben ik op stoom en hijg ik flink met een tempo van 13 a 14 km per uur. Bij 500 meter even kijken hoe mijn hartslag is. Geen pols zichtbaar op het schermpje. Rotding. Aan mijn ademhaling te merken moet ik wel redelijk hoog zitten met de hartslag. Kan ik dit volhouden? Daar komt een bruggetje, die wel stijgt maar voor het blote oog en gevoel maar 4%. Even op adem komen. Ik rijd nu 11 á 12 km, dat lijkt mij een goed tempo. Nummer 4, die 1.30 minuut later was gestart, een hardloper die ook fietst, kwam voor mijn gevoel al na 1.31 minuut na mijn vertrek langszij.
Waarom doe ik dit? Één moet de laatste zijn, ik
offer mij wel op. Ik heb inmiddels een mooie cadans gevonden, voel geen pijn,
en luister naar mijn ademhaling en van degenen die na mij zijn gestart en langs
vliegen. Ik wens ze allen succes toe, de goede rijders zeggen niets terug, de
mindere wel. Van een cardioloog, die ook mee was, had ik begrepen dat als je
nog kon praten je niet te diep ging. Ik kon nog praten. De meters rollen onder
mijn wiel door. Hoe lang was het ook al weer? 4.5 km? Gisteren niet goed
opgelet, ik zou toch rustig omhoog gaan? Maar rustig aan kan ik niet, blijkt.
Ik ben met een tijdrit bezig. Ik zit nu op ruim 2 km, dus bijna halverwege
(dacht ik) . Tijdens de rit druk ik telkens op de knopjes van mijn
hartslagmeter, dat is een goede afleiding en ik trap door.
2.5 km.
Het zendertje, dat om mijn borst zit, zendt weer: 193 hartslagen. Schrikken!
Hoe kan het dat ik geen verzuring voel? Ik wil eens meemaken hoe dat voelt.
3.0 km. De koersdirecteuren Pascal Vergeer en Gerrit Slingerland
rijden langs en vragen: 'Gaat het?' Ik roep terug: 'Best'. Tim zit in de auto
en maakt een foto. Ik trap door en wacht op de verzuring. Er is een ruime
buitenbocht, die even minder stijl is, mijn hartslag gaat terug naar de
190.
3.5 km. Gert komt langs, minder snel dan de andere. Hij is 10
meter vóór mij. Hij is 8 meter vóór mij. Dat geeft
een kick, ik nader iemand. Zou je mogen stayeren? Er is niets over gezegd.
3.7 km. Gert ligt 25 meter vóór mij, vraag is niet
meer actueel helaas.
4 km. Hartslag 193 constant, twee onder mijn
gemeten maximum. Maar bij warm weer (het was ruim 30 graden) is dat hoger zegt
men.
4.5 km. We zouden er nu toch moeten zijn, of was het meer...
Marieke van het AD komt mij achterop. Zij traint voor de Marmotte, op deze berg
van de 4e categorie (volgens Bart Veldkamp). Marieke is ok. Ik laat haar langs,
ik ben opgevoed.
4.8 km. Ik zie Bert-Jan van der Veen (NK Marathon
en op zoek naar een sponsor, weet iemand er een?) in mijn spiegel aankomen.
4.9 km. Bert-Jan is alweer om volgende bocht verdwenen. Alhoewel hij
een Fries is, mag hij ook, hij moet zich in de kijker rijden, hij heeft de
goede instelling en wil niet langs `www.sozialezaken.nl` zoals hij zelf zegt.
5.0 km. Hart nog steeds 193. Mooie regelmaat. Miel Rozeldaal (hij
zoekt ook....) uit Warmenhuizen haalt mij ook in, hij mag dat als mede
West-Fries. Ik kijk steeds om elke bocht of er een vlag hangt.
5.1.
Niets te zien. Hoe lang houd ik dit vol? Zou ik er tandje bij zetten? Zou ik op
eigen tempo gaan rijden? Er komt een volgwagen langs, een vrouwenstem roept:
"Meindert nog even volhouden". Nu moet ik door!
5.3 km. Ik blijf
trappen en probeer de teller niet onder de 10.5 km per uur te laten komen.
5.4. Ik zie het spandoek. Nog even alles geven en probeer te
versnellen. Ik kan mij niet meer herinneren of dat lukte, mis ik enkele
seconden?
5.5 km. Ik hoor applaus en stap van de fiets. Mijn benen
lijken mij wel niet meer zo goed te dragen. Ik trek een deur van een auto open
en ik ga zitten. Brigitte Wakker de reisleidster komt naar mij toe en vraagt
hoe het met me gaat. Ik antwoord: "Goed hoor, maar ik moest even zitten". Na 30
seconden heb ik weer oog voor de tijdrit en zie andere binnenkomen, ik ben dus
niet door iedereen gedubbeld, waar ik wel bang voor geweest was.
Na 10 minuten ben ik de berg weer afgefietst. Er kwam maar geen eind aan. Voor mijn gevoel duurde de afdaling langer dan de beklimming. Onzin natuurlijk. 's Middag heeft Bart Veldkamp toch nog gereden met de zadelpen van Miel. Bart ging zeer snel weg en kwam zichzelf tegen na enkele kilometers, maar herstelde aan het eind weer goed.
Uitslag profs:
1. Bert-Jan van der Veen. 14.39
(verbetering van de tijd van Tim).
2. Miel Rozendaal 15.42
3. Bart
Veldkamp 15.44
Uitslag amateurs:
1. Giel van Berkel 17.10
2. Jos
Odekerken 17.26 - beste op een fiets der tachtiger jaren
3. Evert van Jole
18.10 - beste Championner
4. Erik van Leeuwen 18.17 - beste hardloper
5. Marieke Jansz 18.38 - beste vrouw
16. Wilko Apperloo 26.28 17
en
laatste MB 27.59 - beste Omnisporter.
De winnaars van de afzonderlijke
categorieën, de beste dame en de laatste kregen een gesigneerd boek en een
fles champagne. Ik heb het boek Het Gouden Ei uitgezocht. Tim had er iets
ingeschreven oa het getal 193. Tim is een getallenfreak en zal mijn naam altijd
associëren met dat getal. In zijn tijd reed men nog niet met
hartslagmeters en zo. Ik daag iedere Omnisporter uit om mijn tijd te verbeteren
tijdens De Ronde van Tim Krabbé 2 volgend jaar.
Volgend jaar ga ik
voor de 25 minuten.
Met vr. gr. Meindert
terug verslag Ronde van Tim Krabbé 2003