Woensdag 8 juni
Dagverslag van Paul
Hij hoeft zijn ketting niet op te eten. .
De tijdrit op de Col d’Uglas
Verslag uit de achterhoede
Na twee ‘niet voor mietjes’ etappes, is vandaag de Tijdrit. Met een roemruchte historie. Voor de sport maar niet te serieus….. maar ondertussen.
De Col d’Uglas. 5,6 km, 5.5 %, regelmatig, vaak geproefd. Vanuit onze standplaats Anduze.
Belangrijke gebeurtenissen werpen hun schaduw ver vooruit. 2 Maanden geleden werd tussen een vader en zoon een weddenschap gesloten. Aan tafel.
‘Zoon, je traint te weinig… als je zo doorgaat rijd ik een snellere tijd dan jij’. ‘Pa, onmogelijk.. als dat gebeurt eet ik ’s avonds bij het diner mijn ketting op’.
Bij de inleiding de dag vooraf, vertelt Tim zijn verhaal. We wedden op de verwachte tijden. Wat zou een prof waar maken? De schaatsers, de amateurs? Thijs (veelbelovend amateur) heeft vooraf in het geniep een tijd gezet die wij niet kennen. Maarten Ducrot als begenadigde oud prof, is voorzichtig voor zijn eigen verwachtingen. ‘Blij als ik de 17 minuten haal’ stelt hij vast.
Een onrustige nacht volgt. Vorig jaar deed ik ‘het’ op de 39. Was het nou met 19 of de 21? Ik ben het vergeten. Dit jaar de beschikking over een grote pijnstiller. De 30 voor. Moet ik daar toch maar mee starten? ’s Ochtends volgt de indeling. 2 groepen. Vertrekken apart. Ik ben ingedeeld in de 2e groep. Hoe komen ze erbij! Ik vertrek met de eerste groep, dan kom ik nog enigszins fris aan bij de start. Start nummer 100. Mooi getal maar je heb er niets aan.
Onderweg naar de start wordt de fiets van Jos door een vrachtauto beschadigd, geen zicht door de blinde hoek. Het frame van Jos is total loss. Gelukkig geen persoonlijke ongelukken. Nerveus gedrag bij de start. Enkele luide knallen geven aan dat Jan V het verkeerde merk binnenbanden gebruikt. Het komt zijn humeur niet ten goede. De goede Cor brengt later hulp en uitkomst.
5, 4, 3, 2, 1, nu ….om de 30 seconden vertrek. De één op zijn binnenblad, een enkeling op de 52. Hoe houd je dat vol.
Ik mag. 42 maal 23. Helaas! Bij de eerste bocht weet ik het. Dit wordt niks. Snelheid tussen de 15 en 17. Het valt zwaar. Af en toe 14. Over en uit. Plotseling achter mij: ‘… en here he comes’. Zoonlief. 3 minuten later gestart. Geen ketting bij het diner. ‘Heel goed son’ geef ik hem nog na. Ik wordt nog 2 keer met de neus op de feiten gedrukt.
Twee late starts, Jos met een reserve fiets en Jan met nieuwe banden.
Na de groepsfoto en het uithijgen met veel gehoest om me heen, gaat een groep door voor het grote werk. Ik volg de groep die de lunch gaat gebruiken in St Jean du Gard. We strijken neer op een pleintje en genieten een meer dan voortreffelijk maal. Genoeg, gevarieerd en snel geserveerd.
Dan terug naar huis. ‘Wie heeft nog zin in een colletje’ vraagt Pascal. Hans kent de weg en weet nog wel een gevarieerde thuisroute. Hans, Bert en ik melden ons. Enige straf training is aan mij wel besteed. Een heuveltje zei Hans, een leuk tochtje zei Pascal. Wat een kreng! Met volle maag. Nou, ze kunnen me wat! De D153. C wel te verstaan. Dubbele pijlen op de Michelin kaart! Een echte aanrader. Zwaar maar wel gezellig, later, toen de afdaling in zicht kwam. De paarden ruiken de stal en op de grote plaat naar huis. Bij terugkomst is de ploeg van de lange tocht deels reeds gearriveerd. Iedereen weer veilig thuis. Benieuwd naar de uitslag. Vanavond. Eerst nog de sterke verhalen op het schitterende terras van ons hotel. Voor hen die na de inspanningen geen siësta nodig hebben. Een man of 10 dus.
terug verslag 2005