Heren scheppers van een belevenis,
(hij bedoelt dan Tim, Pascal, Gerrit, Cor en Rob)
Na een vlakke week (letterlijk en figuurlijk) in ons eigen landje kijk ik met genoegen terug op een fantastische week in Meyrueis en Anduze, met alles wat daar tussen en om heen ligt gedrapeerd. Het zelf aanwezig zijn en opgaan in een georganiseerde 'belevenis' was een prachtige ervaring. Goed, ik moest er zelf voor fietsen maar verder was het de organisatie die het alles (tegen een redelijke vergoeding) compleet maakte. Het weerzien na tien jaar met de franse collen en gorges was een uitroepteken en het weerzien met de eigen klimbenen een vraagteken. Maar al op de eerste dag hoog op de Causse Noir, daar eenzaam en amechtig klimmend en dalend in een gelukkig nog net niet adembenemend landschap, tussen graniet en gieren voelde ik mij opeens een zwevende adelaar, sterker nog, ik wàs op dat moment een adelaar en wel 'De Adelaar van 's-Gravenzande'!
Dat gevoel ging niet meer weg die week tussen allerlei jonge, zelfs vrouwelijke, snelle en professionele vogels en andere hoogvliegers van diverse pluimage. Onbevangen kon ik dan ook als debutant op gevorderde leeftijd aan de tijdrit op de col d'Uglas beginnen, afgeteld door de man met wie ik in de tachtiger jaren strijd leverde in diverse triatlons in de randstad. Mijn ultieme strijd met Cor de Collenliefhebber leverde ik in 1991 in de zeer vlakke hele triatlon van Almere. Sindsdien was ik hem uit het oog verloren maar nu stond hij, weliswaar wat minder afgetraind dan ik, mij terzijde aan de opgeplakte startstreep en dat telt. Als een streep ging ik misschien niet naar boven maar mijn 65+ambitie om vóór de vier eerder gestarte mannen en vóór de vijf na mij komende, jagende vrouwen als eerste op de Col d'Uglas aan te komen was nog voldoende brandend om bij alt.539 het vurig gewenste overwinningsgebaar te maken. Zo er al een 65+ record op de Uglas te verbeteren viel dan zou ik dat wellicht zo maar een jaar lang in mijn bezit gehad kunnen hebben totdat grootmeester Tim dat in 2008 als nieuwbakken 65-plusser zelf zou verpletteren.
De grootmeester, met wie ik naderhand die week op het terras van het hotel een interessante schaakdiscussie zou hebben over het 'probleem van Healy' uit 1861. Daar had mijn schakende oom Theodorus Kok al in 1938 over geschreven en dat leverde in 1999 een alleszins aardig artikel ("Hoe de Bristol mijn leven veranderde") over de goede man van de grootmeester zelf op. Kortom, de stelling kwam op het bord met de 64 velden, Ruud mocht er zijn die dag door vermoeidheid en rode wijn verminderd denkvermogen op los laten en ik smaakte het genoegen van een prima ‘avant le diner’. Diners die zich in het Grand Hotel de France kenmerkten door vliegende serveersters en serverende vliegen. Maar het was hoe dan ook altijd genoeg en genoeglijke kost, bijzonder avondvullend en soms gelardeerd met nieuwe spreekwoorden van Pierre.
Zo draaide de week onder mijn wielen met volgens kenners te veel spaken door met denken en doen, koolhydraten stapelen en vooral ook uitrusten. Met de fietsmaten Nico en Michel vormde ik een groep vroege starters die wakker genoeg was om rustig te klimmen om daarna, volgens de kamikazedalers, slaapverwekkend af te dalen.Wel veel te snel daalde de week af naar de laatste dag met nog eens twee hoogtepunten: het door mij bedwingen van de Mont Aigoual en het ongedwongen uitreiken en signeren door de grootmeester van de nu al (niet te bestellen) bestseller 'Col d'Uglas', zoals die in goede en vooral tijden was.
Geweldig dat ik deze jubileumeditie mee heb mogen maken en heren scheppers, ga vooral door met het organiseren van 'belevenissen'. Als ik het beleven mag dan wil ik volgend jaar weer van de partij zijn en zal ik proberen om sneller te dalen dan te klimmen. Of, al was het maar om mijn 21.46 op de Uglas met minimaal 10 seconden te verbeteren, want zo schrijft de grootmeester immers (blz.17) in zijn voortreffelijk uitgevoerd boekwerkje, trainen en fietsen doe je uitsluitend om cijfers na te jagen, te kunnen noteren en door te tellen!
Dat is waar, al tellen de onuitwisbare indrukken die ik tijdens deze belevenis in de Cévennes op deed wel degelijk mee.
Joop Raaphorst
Bekijk ook de foto's van Joop